pindsvin

Vandaag was het dan zover: na drie weken lekker ondergedompeld te zijn in roze wolken rondom de komst van mijn dochter, was ik vanavond weer even in mijn andere leven. Geen paniek na tien minuten, ook geen schuldgevoel. Wel alle vertrouwen in oppashelden Saskia en Matthijs en een uur lang wegdromen bij Emiliana Torrini. Check t zelf:

Het toppunt van speculeren: betaal nu alvast voor iets dat er waarschijnlijk aan staat te komen. Zo kun je al kaartjes kopen voor het U2 concert dat Live Nation straks gaat organiseren. Bij Worldticketshop (.nl). Die heeft gehoord dat Live Nation een tournee in de planning heeft staan.

Alleen ontkent Live Nation dat nu. Of dat waar is, of dat Live Nation de boel lekker opschuift om Worldticketshop aan te pakken, is heel grappig, maar eigenlijk niet interessant. Interessant is of dit mag? Mag ik jou nu geld vragen als ik je beloof dat ik dan voor jou een kaartje regel voor een show die er straks misschien aankomt? Daar vraag ik nu al een bedrag voor, terwijl de prijs nog niet bekend is. Een absurde situatie natuurlijk. Want je kunt het straks net zo goed zelf kopen. Maar het feit dat jij of ik iets absurd vinden, is ook niet belangrijk. Bovendien kan het in mijn voordeel uitpakken, maar theoretisch ook in jouw voordeel: je bent verzekerd van een kaartje tegen een gegarandeerde prijs. Misschien is de echte prijs straks veel hoger!

Misschien is de huidige aanbieder een boevenclub. Er is geen garantie en of je je geld terugkrijgt, is ook op geen enkele manier duidelijk. Zou je er een advocaat op loslaten, dan had je vast een zaak. Maar dat zijn futiliteiten want makkelijk te ondervangen problemen. Met geregistreerde en door een inspectiedienst gecontroleerde ticketshops die zich houden aan een afgesproken gedragscode ben je er al uit. Sterker nog, het is al eerder gedaan. Als dat niet mag, dan kan de handelsbeurs zijn deuren ook sluiten.

Als het wel mag - en het zou raar zijn als het niet mag terwijl de halve economie draait op een vergelijkbare koehandel in lucht - dan zal het er komen en is alle gepiep over de huidige ticketshops slechts gezucht en gesteun van tegen elkaar vechtende spelers in een zich ontwikkelende markt.

Ik ben bij 3VOOR12 als sinds jaar en dag de sfeerverslaggever bij 3VOOR12. Recensies schreef ik weinig. Ik kan het best hoor, ben er gewoon niet zo dol op.

Liever kruip ik in de huid van de bezoeker en probeer die ervaring te vangen in een mooi verhaal. De duivel laten uitdrijven op Motel Mozaique, snelwandelen op Lowlands, op zoek naar Theo, de mooiste, lelijkste, grootste of gezelligste tent. Het zijn mijn missies en ik stort me er elk jaar met plezier op, ter illustratie van de beleving van 'de bezoeker'. Maar ik heb het gevoel dat daar verandering in komt.

In 2004 toog ik anderhalve week voor aanvang naar het Lowlands terrein, maakte foto’s, sprak met de festivaldirecteur en andere betrokkenen en maakte een leuk sfeerverslag. Nu kijk ik op de Lowlands mashup en zie foto’s en filmpjes van Lowlands medewerkers of onze eigen 3VOOR12 crew die al aan het opbouwen is, van de eerste kampeerders, van mensen onderweg, van een bezoeker die thuis zijn misselijkheid probeert weg te slikken, van kikkers op tenten, van... En velen maken veel mooiere foto’s dan ik.

Ik ben inmiddels ook aangekomen, heb een paar foto's gemaakt en ga zo mijn eerste verhaaltje schrijven nog voor ik iets heb gezien van het festival. Maar heeft dat nog zin? Kan ik nog illustratief zijn voor 'de bezoeker'? En waarom zou ik, als die bezoeker heel goed zijn of haar eigen verhaal kan delen? Wat vang ik nog als ik naar rond een uur of elf naar de camping loop om 'foto’s van het nachtleven' te maken, als ik drie uur later – wanneer ik misschien wel slaap – overtroefd wordt door foto’s van mensen die helemaal los gaan achter het bosje op camping 3? Precies, niet heel veel.

Toch voel ik me niet bedreigd. Sterker nog, ik word er juist heel blij van. Want ook als ik mijn verhaal opschrijf, gaat het niet om mij, maar om het verhaal. En dat verhaal wordt nu alleen maar vollediger als zoveel mensen op zo’n manier meedoen. Eigenlijk is het wat je wil: die sfeer vangen door te laten zien hoe het er aan toe gaat. En in je eentje lukt dat nu eenmaal minder goed dan met hulp van het halve publiek. Ik kan namelijk niet én foto’s maken van omvallende hekken op het Lowlandsterrein én van bezoekers die op dinsdag hun tent in de keuken opzetten én foto’s van de camping die op donderdagmiddag al volstroomt. Niet in mijn eentje, maar wel als ik welwillenden de mogelijkheid bied om mee te doen!

En ja, het dwingt mij tot het heroverwegen van mijn rol. Moet ik alles redigeren, controleren? Of gewoon meedoen? Niet meer namens het publiek proberen te schrijven, maar mijn eigen verhaal vertellen, dat net zo uniek of banaal is als dat van alle anderen. Want ook ik kom op plekken waar anderen niet komen en zie daar dingen door mijn ogen net even anders dan anderen. Als ik dat deel, voeg ik echt iets unieks toe!

Al weken zijn we op de redactie bij 3VOOR12  bezig met Lowlands. De mashup in de lucht krijgen, de DOEMEE verslaggevers instrueren, de 3VOOR12 vriendenacties bedenken, de festivalsite vullen met eigen vers nieuws over Lowlands, nog een keer de mashup testen, op het laatst iets nieuws bedenken en dat ook nog even maken, nog meer nieuws verzamelen, leuke interviews...

Maar vanaf vandaag begint de persoonlijke voorbereiding. Begin deze week is de zogenaamde call sheet uitgedeeld. Daarin lees ik dan wie er met mij meerijd, dat ik inderdaad op de camping sta, dat ik ook een fiets heb, dat ik mijn gasbrandertje moet meenemen, dat ik me om 11 uur vrijdag moet melden, dat veel collega's dit jaar wel al op donderdag gaan en nog veel meer.

Die persoonlijke voorbereiding wordt bij mij beheersd door dat wat vooraf gaat aan "pril geluk." Mijn vriendin is zwanger, hoogzwanger. Ergens half september wordt zij moeder en ik vader als alles op schema blijft lopen. En toch gaan we naar Lowlands ja. Hou je goedbedoelde adviezen maar voor je, we hebben ze allemaal al gehoord. En toch gaan we: dit wordt onze eerste Lowlands met zijn drieeën!

Ook in 'nieuwe' bezetting goed :)

El Pino op Oerol

Het terrein is nog niet open, maar voor velen is Pinkpop al begonnen. Hier, in de trein, waar Deense reizigers dichtbij voelen alleen al omdat ik denk dat ze ook naar Pinkpop gaan. Op de snelweg, waar mensen samen in de file staan. Online, waar bezoekers op weg hun verhaaltjes al delen via alle mogelijke sociale netwerken.

Elk jaar ga ik op zoek naar het Pinkpopgevoel. Dat is sinds 't eerste verhaal dat ik voor 3VOOR12 schreef op Pinkpop in 1998 een beetje mijn serie geworden. Ik, die best een beetje ijdel is, en daarnaast als Limburger een gekke liefde voelt voor dit festival dat qua beleving eigenlijk steeds verder van me af is komen te staan.

Dat maakt het ook lastig. Hoe vaak kun je zeggen dat het om de sfeer gaat? En hoelang hou je dat vol als je eigenlijk moet toegeven dat je jouw vrienden hier niet meer tegenkomt? Vorig jaar poogde ik nog in een soort van identiteitscrisis-invalshoek oude vrienden op het terrein te vinden. Dat lukte slechts gedeeltelijk. Sterker nog, het was voor het eerst dat privé en werk zo dicht bij elkaar kwamen dat er nog een paar goede gesprekken nodig waren om goede vrienden te behouden.

Dit jaar vier ik mijn tiende verjaardag als 3VOOR12 medewerker. Tijd om het anders te doen. Elk jaar probeer ik een beetje in de huid van de bezoeker te kruipen en daar dan over te berichten. Dit jaar niet. Ik heb besloten als bezoeker te gaan. Met alle voor- en nadelen die daarbij horen. Geen mooie douche in het hotel, geen catering backstage. Ik ben de bezoeker die een gratis kaartje heeft gekregen van 3VOOR12 en in ruil daarvoor zijn ervaringen deelt. Ik zit niet in de bus met collega's. Ik ga straks gewoon met de meute mee richting de camping. En als de eerste camping vol is, ga ik niet mijn privileges gebruiken om er toch op te komen. Dan slof ik verder met de rest, richting de andere camping.

Rustig maar. Ik ben niet ruiger dan de rest. Het is gewoon tijd voor een andere invalshoek. Of eigenlijk voor de oude aanpak. Want voor ik bij 3VOOR12 werkte, ging ik zo vaak naar festivals: in mijn eentje, soms niet eens een tent mee, in de vaste overtuiging dat ik wel ergens terecht zou kunnen, bekenden of nieuwe leuke mensen zou ontmoeten. Dat is altijd goed gegaan. En als het niet ging, lag ik lekker buiten in mijn waterdichte slaapzakhoes. Niet zielig, wel een beetje pocherig ja. Ik vond dat leuk. En ik vind het nog steeds leuk. Denk ik. We gaan het zien :)

Kamperen op Pinkpop

Vandaag is Nicole (producer) al richting Limburg vertrokken. In haar wagen behalve een laptop, draaiboeken, chips en drank voor de redactie ook veel slaapspullen van 3VOOR12 redactieleden. We slapen dit jaar in een boerderij op tien minuten rijden van het festivalterrein en iedereen die geen zin had om vrijdag te slepen met spullen, kon het vandaag aan haar meegeven.

En dus was ik gisteravond was ik de boel bij elkaar aan het schrapen. Maar toen kwam ik de tent tegen die ik vorig jaar heb gekregen om te testen op de festivals, ik kwam de slaapzak tegen, ik vond het gasbrandertje en ik kreeg de kriebels. Elk jaar zitten we met de hele redactie bij elkaar op één plek. Dat is elk jaar weer een feest. Een groepsgevoel dat in buurt komt van een band. Dat wil ik niet missen. Maar waar ik vorig jaar voor het verhaal ook een nachtje op de camping ging staan, heb ik er nu echt zin in: ik wil eigenlijk gewoon lekker kamperen. Vorig jaar was het een test, vorig jaar was ik ook als schrijver op zoek naar oude vrienden, die ik niet vond. Dit jaar ga ik gewoon nieuwe maken. En ze dan de laatste avond voorstellen aan de redactie :)

Vorig jaar was Pinkpop een zware bevalling. Ik heb me er uiteindelijk redelijk doorheen geslagen, maar het was bikkelen. Nu is alles anders. Want zwaar, dat is een relatief begrip, en Pinkpop is dit jaar in mijn agenda weer ontspanning die het zou moeten zijn.

Sfeer, ik ben weer ingedeeld in sfeer. Het klusje voor de stagiair en voor de oud gediende. Sommigen vinden het stom, stukkies schrijven over 'niks'. Vorig jaar was ik er ook even klaar mee. Nu heb ik er weer zin in. Sinds lange tijd ben ik ook vooraf al bezig met mijn verhalen. Wat kan ik doen? De heenreis, met een steeds drukker wordende trein naarmate je dichter bij Landgraaf zit. De tent en toebehoren die ik vorig jaar heb getest gaan ook weer mee. Misschien iets doen met vaste groepen die op vaste plekken zitten. Dat in kaart brengen met een Google Map erbij? En natuurlijk een paar leuke formats: Wilderscoupe of Pinkpoppet? Pinkpop op Pinksteren? Natuurlijk fotoformats als de fans van, en de laatste trends in festivalland... En kan ik nog een keer een heel weekend in de "ik" - beleving stappen? Ik heb goede hoop.

Maar eerst nog even kijken of deze blogpost op mijn weblog nu ook in 3VOOR12 loopt zoals dat zou moeten!